Dört çocuk annesi Melek ez-Zaanin, Gazze'deki evinden çıkarıldığından beri yaşadığı çadırın içinde, ailesinin o öğleden sonra yakındaki bir halk mutfağından aldığı bir tepsi pilavı tutuyor.

Yemeğini zaten kocası ve çocuklarıyla paylaşmıştı ama bir sonraki endişesi, değerli yemek artıklarının bunaltıcı sıcakta bozulmasını nasıl önleyeceği.

7 Ekim 2023’te saldırılar başlamadan önce buzdolabı yiyecekleri günlerce taze tutuyordu, ancak İsrail'in Gazze'ye uyguladığı abluka nedeniyle elektrik kesintisi yüzünden şimdi çadırın içinde kullanılmadan duruyor.

Gazze'nin kronik gıda krizi ortamında kaçınılmaz olarak yaşanacakları bilerek, kalan pirinci çadırın içindeki raflara yerleştirdi.

"Çocuklar yakında tekrar acıkacak ve yemek isteyecekler. O zamana kadar muhtemelen bozulmuş olur, çünkü buzdolabımız yok ve çadırın içi fırın gibi."

Elektrik krizi

BM kuruluşları daha önce Gazze'deki aşırı sıcaklar, uzun süreli elektrik kesintileri ve soğutma imkânlarının olmaması nedeniyle, özellikle yerinden edilmiş aileler arasında gıda bozulması ve gıda kaynaklı hastalık risklerinin arttığı konusunda uyarıda bulunmuştu.

Yakıt tedariki kritik derecede düşük seviyede kalmaya devam ediyor ve Birleşmiş Milletler İnsanî İşler Koordinasyon Ofisi (OCHA), Haziran 2026 başlarında Gazze'ye yalnızca 1 milyon litre (265.000 galon) dizel yakıt girdiğini tahmin ediyor; bu miktar, hayat kurtaran operasyonların devam etmesi için gereken miktarın çok altında kalıyor.

Süregelen kıtlıkların elektrik, su sistemleri ve diğer temel hizmetleri daha da aksatması muhtemel, ancak Gazze'deki birçok aile enerji krizinin etkilerini şimdiden hissediyor.

Melek'in mücadelesi, Gazze genelinde sayısız annenin yaşadığı zorlukla aynı; onlar da sadece yiyecek bulmakla kalmıyor, elektrik ve buzdolabı olmadığı için yiyecekleri muhafaza etme zorluğuyla da karşı karşıya kalıyorlar.

"Çocuklarımız için zar zor yiyecek temin edebiliyoruz. Düşünsenize, yiyecekler gözünüzün önünde bozulurken onları kurtaramamak nasıl bir şey…”

Dayanılmaz sıcaklıkların yanı sıra, depolanan yiyecekler, hijyen koşullarının yetersiz olduğu kalabalık mülteci kamplarında giderek yaygınlaşan sinekler, böcekler ve kemirgenlere karşı da savunmasız durumda.

Buzdolabını örten bezi kaldırarak, ailenin küçük büfesi için yardım kutuları ve malzemelerle dolu olduğunu gösteren Melek Hanım, “Buzdolabını masa ve depolama raflarına dönüştürdüm.” diyor.

Diğer tek seçenek olan soğutma hizmetleri ise “ya pahalı ya da mevcut değil”. Bir keresinde tepsiler dolusu pirinç ve et aldığını, ancak çocukları yemek yedikten sonra kalanları saklayacak yer bulamadığını hatırlıyor:

“Eti yedik, pirinci çöpe attık. Başka ne yapabilirdik? Artık bizim hayatımız bu.”

Soğuk su torbası bulunduğunda Melek bazen iki şekel (0,35-0,70 dolar) karşılığında bir tane alıyor, ancak çoğu zaman ailenin yaz güneşinin ısıttığı bir su deposundan gelen sudan başka bir seçeneği olmuyor.

Soğuk su, artık bir rüyadan ibaret

Kısa bir yürüyüş mesafesinde 43 yaşındaki Manal Hamad da aynı mütevazı hayali paylaşıyor: Bir bardak soğuk su.

"İlacımı buzdolabında saklamam gerekiyor. “Soğuk su benim için bir hayal. Depodan sıcak su içtiğimde kalbim kaynıyor gibi hissediyorum ve tansiyonum anında düşüyor.”

Diyabet, yüksek tansiyon ve kalp hastalığıyla yaşayan üç çocuk annesi Manal'ın, sürekli soğutma gerektiren hayatî öneme sahip ilaçlara ihtiyacı var.

Bazen ilacını serin tutmaları veya yiyecek artıklarını saklamaları için insanlara buzdolabı karşılığında para ödemek zorunda kalıyor, ancak bu geçici çözümler bile sıklıkla yetersiz kalıyor.

Bir keresinde, eti soğutmak için 10 şekel (3 dolar) ödemek zorunda kalmış, ancak daha sonra etin bozulduğunu fark etmiş.

Sebzeleri sürekli olarak kavurucu çadırının gölgeli bir köşesinden diğerine taşımak zorunda kalıyor ve bozulmalarını geciktirmeye çalışıyor.

Onu en çok üzen şeyse, çocuklarına soğuk meyve, meyve suyu ya da soğuk su veremeden sıcağa dayanmalarını izlemek.

Bunun yerine kendilerini serinletebilmeleri için bir kovayı suyla dolduruyor. "Yapabileceğim başka bir şey yok." diyor.

Dolaba dönüşen buzdopları

Gazze şehrinin Zeytun Mahallesi’nde yaşayan 40 yaşındaki Nidal Rafeeh, İsrail'in Gazze'ye yönelik soykırım savaşı sırasında boşta duran buzdolabına başka bir kullanım alanı buldu: Konserve yiyecekler ve kişisel eşyalar için bir dolap.

"Bir zamanlar ihtiyaç olan şeyler artık ekstra para ödediğimiz şeyler haline geldi. Suya, telefon şarjına ve şimdi de yiyecek veya içme suyunu soğutmaya para ödüyorum."

İsrail'in Gazze'ye uyguladığı abluka, mal ve enerji kıtlığı nedeniyle büyük bir enflasyona yol açarken, küçük masraflar birikiyor. Nidal ve karısı, yemek artıklarının bozulmasını önlemek için sadece tek öğün yemek pişirmek zorunda kalıyorlar.

"Gazze'de hayatta kalmaya çalışan binlerce aile gibi biz de yiyecek israfını önlemek için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz.”

Gazze'nin merkezindeki derme çatma bir kampın yakınında, Beyt Hanun'dan yerinden edilmiş 34 yaşındaki Muhammed el-Zaanin, şoförlük işini kaybettikten sonra küçük bir “dondurucuyu” tek gelir kaynağı haline getirdi.

Şu anda savaş zamanında hayatta kalma üzerine kurulu bir işletme yürütüyor; telefon şarjı, soğuk içecek ve su satışı gibi hizmetler sunuyor. Bu ihtiyaçlar, İsrail ambargosu nedeniyle uzun süren elektrik kesintilerinin yeni günlük ihtiyaçlar yaratmasıyla ortaya çıktı.

Muhammed, dondurucu ve şarj istasyonunu çalıştırmak için dizel jeneratöre güveniyor, ancak maliyetler yüksek.

"İnsanlar her gün gelip benden bir şişe suyu soğutmamı, yemeklerini soğutmamı istiyorlar... ama herkesin ihtiyacını karşılayamıyorum" diyor.

Bir keresinde sağır bir adamın elinde tek bir mango ile geldiğini ve işaret diliyle Muhammed'den mangoyu buzdolabında soğuk tutmasını rica ettiğini hatırlıyor.

"Kalbim kırıldı. İnsanların soğutmak için sadece bir mango getirdiği noktaya geldik. Kimse telefonunu şarj etmek veya bir şişe suyu soğutmak için başka birine gitmeyi hayal bile edemezdi. Bugün bunlar lüks haline geldi.”