İki kere Dünya Kupası’nı kazanan Fransa ile bir kere kazanan İspanya karşı karşıya gelirken, aynı zamanda iki futbol ekolünün karşılaşması oldu. Her ne kadar oyunda artık ekol üzerinden değerlendirmeler arkada bırakılmaya çalışılsa da, görüldüğü gibi, gerçek olan oyunu oynama karakteridir. Yani kültürel kodlarıdır.

İstediğiniz veri analizini yapın; detaylardaki oluşumun dayanağı oyunun oynama kültürüdür.

Dünya Kupası finallerine çıkan takımlar için çok sürpriz olmaz. Bir ekol ve bir sistem üzerinden oynayan takımlar ve defalarca bu kupalarda oynamış takımlar ancak bu seviyeye çıkmayı başarırlar. Ki Hırvatistan’da bu kurgu içinde hem Yugoslav ekolünden gelmekteydi hem de tüm oyuncuları en iyi beş merkez ligin takımlarında oynamaktaydılar ki hepsi finallere alışmıştı.

Avrupa bu işin merkezidir. Oyunun ana kurgusu ve tüm sistematik kurgular Avrupa ülkelerindeki akademilerde belirlenmektedir.

Fransa ve İspanya’da bu merkezlerden ikisidir. Kendine ait oyun şablonları vardır.

1998 Dünya Kupası'nı kazandıran Aimé Jacquet sayesinde oluşan oyun şablonu, tüm akademilerde uygulanmaya başlayarak adeta bir üretim işletme modeli oluşturdu. 4-2-3-1 oyunu üzerinden direkt geçiş oyununa bağlanan sistem artık bir kazanım nedeni oldu.

Maçı analiz ederken bu noktalar üzerinden hareket etmekte fayda var.

Geçiş oyunu üzerinden oyununu şekillendiren Fransa, İspanya maçına kadar zorlanmadan geldi. Herkesin favorisi olmayı da bir yerde hak etti. Çünkü hiç tartışılmaya gerek kalmayan net oyunla galibiyetler aldı. Takım bütünlüğü, taktiksel bütünlük zaten yıllardır kurumsallaşan oyunun parçasıydı. Önde Mbappé, Dembélé, Olise ve Barcola ile, hücum aksiyonu üzerinden rahat sonuç alırken, topa sahip olmadan ziyade, ikinci bölgedeki set oyunu üzerinden kapılan toplarla direkt geçiş sağlayarak sonuca gitmeleri onların sonuç oyunu oluyordu.

İşte Cruyff ile La Masia’da oluşan üretim sistemi artık tüm İspanya için model olurken, akademiler artık bu şablona göre şekillenirken, bu maç üzerinden İspanya tüm önlemlerini ve oyununu buna göre kurguladı.

Öncelikle savunmayı topa sahip olarak yaptı. Bu önemli bir ayrıntıdır. Topun peşinden koşmak ile topa sahip olarak pas yapmak farklı şeyler. İspanya ekolünün temeli bu pas kurgusuna bağlıdır. Kaleciden başlayarak pasa dayalı oyun üçüncü bölgeye kadar, diğer maçlarda da ve hatta altı pasa kadar devam ederken, bu maçta ikinci bölgenin sonuna ve üçüncü bölgenin başına kadar oyunu tuttular. Çünkü önde yakalanmaları gol yemelerine neden olurdu; bu tip iki atağı kaleci Simon zor önledi. Çok riskiydi.

İspanya bu bölgedeki oyunuyla iki şeyi gerçekleştirdi. Birincisi, topa sahip olarak hem savunma yaptı hem de Fransa takımını koşturdu; ikincisi, alanı daraltarak kapılan toplarda ikili üçlü sıkıştırmalar ile Olise, Dembele ve Rabiot üzerinden geçişler engellendi. Maçın stratejisi buydu. İspanya çok başarılı oldu.

Maç için ekstra oyunu başta Rodri, Olmo, Cubarsi, Simon, Porro ve Cucurella oynadı. Takımın taktiksel bütünlüğü içinde ekstralar katarak performanslarının üzerine çıktılar. Bu tip final maçlarında, oyunun bütünlüğü ile ekstra katkılarla kafa kafaya oynanan maçlar için, sonucu lehine çevirme açısından çok önemli bir ayrıntıdır.

Bölgesel oyunlarda ve yarım alan oyunlarındaki eşleşmeleri iyi analiz etmek gerek.

Çünkü, Cucurella-Dembel, Cubarsi-Mbappé, Rodri-Olise, Yamal-Digne, Tchouaméni-Olmo eşleşmeleri maçın sonucunu belirledi.

Maçtan beklentiler kişilere göre değişir. Maçı yorumlamakta…

Ana menü üzerinden ayrıntıları yakalamak, maçın nasıl bir stratejik oyun olduğunu ve buna göre nasıl oynandığını anlamayı sağlar. Bu önemli bir noktadır. Galibiyetin ve mağlubiyetin oyun içinde dayanakları vardır. Bunlar yakalandıkları zaman futbol anlamını kazanır.