intertwined, terk edilmiş kırsal Ca’ Rossa kompleksini; hafıza, peyzaj ve konukseverlik kavramları üzerine kurulu çağdaş bir butik şaraphane olarak yeniden yorumlar. Proje, alanı yeni bir programın yerleştirileceği boş bir kabuk olarak ele almak yerine, mevcut mimaride hâlihazırda bulunan mekânsal ve atmosferik niteliklerden yola çıkar: uzatılmış yapı kütlesi, kemerli ritmi, kalın yığma duvarların güçlü varlığı ve çevredeki üzüm bağlarıyla kurduğu yakın ilişki.

Öneri, yapıyı şarap kültürünün yalnızca tadım etkinliğiyle sınırlı kalmadığı; buluşma, düşünme, dinlenme ve peyzajla bütünleşme deneyimleri üzerinden gelişen bir destinasyona dönüştürür. Zemin katta resepsiyon, sergi alanları, tadım mekânları, şarap mağazası, restoran ve bar gibi kamusal işlevler merkezi bir avlu çevresinde düzenlenmiştir. Bu açık merkez, teraslar, taş yüzeyler, su öğeleri, bitkilendirme ve özenle çerçevelenmiş manzaralar aracılığıyla iç ve dış yaşamı birbirine bağlayan projenin sosyal odağı hâline gelir. Havuz ve avlu bahçesi dekoratif ekler olarak değil; yavaşlama duygusunu, mevsimselliği ve alanla kurulan duyusal ilişkiyi güçlendiren mekânsal araçlar olarak ele alınmıştır.

Üst katta programın daha sakin bir katmanı yer alır: misafir odaları, samimi dinlenme alanları, meditasyon ve inziva mekânları. Bu katta deneyim kolektif kullanımdan kişisel deneyime evrilir ve ziyaretçilere restore edilmiş mimari kabuk içerisinde geri çekilme ve dinlenme imkânı sunar. En üst kotta yer alan çatı şarap salonu ve etkinlik terası, üzüm bağlarına yönelen son bir panoramik eşik oluşturur; deneyimi düşeyde devam ettirerek mimari ile coğrafya arasındaki ilişkiyi güçlendirir.

Peyzaj tasarımı önerinin temel bileşenlerinden biridir. Karşılama alanı, sakin oturma bahçeleri, merkezi avlu, havuz terası ve üzüm bağlarına yönelen tadım alanı; alan içindeki hareketi düzenleyen kesintisiz bir mekânsal dizi içinde birbirine bağlanmıştır. Proje, kırsal çevreye yabancı bir geometri dayatmaz. Bunun yerine mevcut ilişkileri belirginleştiren, dış mekân kullanımını yoğunlaştıran ve yerin sakin kimliğini koruyan ölçülü müdahaleler üzerinden gelişir.

intertwined, koruma ve dönüşüm arasında dengeli ve ölçülü bir mimari dil kurmayı amaçlar. Ca’Rossa’nın tarihî karakteri korunurken, Lison’un tarımsal ve kültürel bağlamıyla güçlü bir ilişki kuran çağdaş konaklama ve ağırlama mekânları aracılığıyla yeniden yorumlanır. Sonuçta şaraphane, tekil bir mimari nesne olarak değil; mirasın, şarabın ve gündelik ritüellerin kesintisiz bir deneyim içinde bir araya geldiği yaşayan bir peyzaj olarak ele alınmıştır.

The post Finalist, Lison Winery Architecture Competition appeared first on Arkitera.