Hastane günlerinin birindeydi -4 ay olmuş- şunu paylaşmıştım: "Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanar/ Diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar/ Mendilimde kan sesleri."

İyi bir şaire, iyi bir şairin dizeleriyle seslenmek çok güzel olur diye düşünmüştüm.

Türkiye Yazıları’nın bürosu muydu, Sanat Kurumu’nda bir akşam mıydı? Konur Sokak mıydı? Tabii ki Ankara’ydı ve muhakkak bir mitingdi. Sonra bütün bir ülke oldu. Ne ben anlatabilirim ne sen…

Gittiğim her yerde “Ahmet Telli’ye söyleseniz de o da gelse” diyenlerin sayısı hiç azalmadı. Beni senin kuşağın şiire “bulaştırdı” biliyorsun. Sen de onların başında gelenlerdensin. Ülke hâlâ hepimizin rüyalarını cehenneme çeviriyor. Ve biz hâlâ o rüyaları görmeye devam ediyoruz. Bu olağanüstü dünyayı kötü adamlara bırakmak yok, benim sanat müziği tutkunu Çerkez’im. Ben kiminle bir türkü bir şarkı düeti yapacağım.

Uzattım, yoldaşım, ağabeyim, şairim… iyilere, mazlumlara, ezilenlere, çocuklara, insan onuruna, kadınların hayatına, emeğin geleceğine ve elbette şiire de… çok borcumuz var daha.

Söyleyecek yeni bir şey yok. Hepimiz diken üstünde bekliyoruz… bunu da üç gün önce eklemiştim. Bugün beklemek sona erdi.

Ağabeyim… Metin Altıok'a, Behçet Aysan'a, Ahmet Erhan'a, Adnan Satıcı'ya... selamlarımızı, sevgilerimizi götür. Behçet’e söyle, şiiri aynı yakıcılıkta hayatımızda: “Yok başka bir cehennem/ Yaşıyoruz işte.” Başka ne deyim ki...