Haber7 yazarı Muzaffer Şafak'ın yazısı için tıklayınız

Geçtiğimiz günlerde evlerimizi birer küçük eczaneye çeviren gerçekle yüzleştiğimiz sağlık yazımız, toplumsal hafızada çok dalgalı ve haklı bir yankı buldu.

Okuyucularımızdan gelen geri bildirimler, aslında modern sağlık sistemimizin en tepe noktada duran yapısal çelişkiyi önümüze koydu.

Bugün Türkiye, hastane bütçeleri, şehir hastanelerinin devasa binaları, son teknoloji cihaz altyapısı ve tahlil laboratuvarlarının hızı bakımından küresel ölçekte muazzam bir operasyonel güce sahiptir.

Ancak aklı kurcalayan ve acilen çözülmesi gereken hizmete, binaya ve hekime erişim bu kadar yüksekken, sistem neden bütüncül bir şifa gibi çalışamıyor?

Vatandaşlarımızın bugün hastane koridorlarında karşı karşıya kaldığı en büyük ve en yıpratıcı sorun, Merkezi Hekim Randevu Sistemi (MHRS) üzerindeki yoğunluk perdesi ve uzmanlık branşları arasındaki koordinasyon eksikliği.

Bir vatandaşımız, vücudunda aylardır süren, yaşam kalitesini düşüren halsizliğin, eklem ağrılarının veya kafa sisinin kaynağını bulabilmek adına adeta bir labirentin içine kaybolmaktadır.

MHRS’den randevu alarak kapısından girdiği her bir poliklinik, hastayı bütüncül bir organizma olarak ele almak yerine, insan bedenini sadece kendi uzmanlık alanıyla sınırlı dar birer parça olarak görmektedir.

Dahiliyeye giden vatandaş bir tahlille gönderilmekte, aile hekimi bir başka değere bakıp acilen endokrinolojiye gitmesini söylerken, endokrinolojideki o yoğunluk yüzünden hasta haftalarca sıra beklemektedir.

Bu süreçte çaresiz kalan vatandaş kardiyolojiye, nörolojiye, psikiyatriye ve ürolojiye ayrı ayrı taşınmaktadır.

Asıl dram ise tam bu noktada başlamaktadır: Bu branşların hiçbiri, bir diğer hekimin koyduğu teşhise, sisteme işlediği verilere dönüp yeterince incelemeden, hastanın şikayetlerini tek bir ortak kurulda, bütünleşmiş bir veri havuzunda değerlendirememektedir.

Her hekim, sadece kendi alanını ilgilendiren tek bir semptoma bakarak bağımsız birer reçete yazıp hastayı göndermektedir. Sonuçta, yedi ayrı uzmanın gözünden kaçan basit bir hormonsal dengesizlik veya tek bir tiroit zafiyeti, hastanın evine poşet dolusu lüzumsuz ilaç, tansiyon hapları, sakinleştiriciler ve birbirini tetikleyen yan etkiler zinciri olarak geri dönmektedir.

Oysa tek bir bütüncül tedavi, tek bir doğru odaklanma yedi uzman hekimin yazdığı tüm torba ilaçları boşa çıkaracak güçtedir.

Devletimiz muazzam tedavi kaleleri inşa etmektedir, fakat tıp endüstrisinin bu entegrasyondan uzak ve parça odaklı yapısı, hastaneleri doldururken hasta sayısını azaltma ve koruyucu sağlık hedeflerimizi baltalamaktadır. Vatandaşımız iyileşmek için gittiği modern binaların koridorlarında, elinde reçetelerle branşlar arasında mekik dokumaktan bitap düşmektedir.

Oysa günümüzün dijital sağlık altyapısı, bu tabloyu değiştirebilecek imkânlara sahiptir. Aynı hastaya ait laboratuvar sonuçları, görüntüleme kayıtları ve uzman değerlendirmeleri, ortak bir dijital platform üzerinde bütüncül biçimde analiz edilebilmeli, gerekli durumlarda farklı branş hekimlerinin katılımıyla kısa süreli çevrim içi konsültasyon mekanizmaları devreye alınabilmelidir.

Böylece her uzman yalnızca kendi penceresinden değil, hastanın genel klinik tablosunu da görebilir. Bu yaklaşım gereksiz tetkikleri ve tekrar eden başvuruları azaltırken, teşhis sürecini hızlandıracak, tedavinin doğruluğunu artıracak ve vatandaşın haftalar süren branşlar arası dolaşımını önemli ölçüde azaltacaktır.

Asıl ihtiyaç, daha fazla poliklinik açmaktan ziyade mevcut uzmanlık birimlerini ortak hedef doğrultusunda çalıştıracak güçlü bir koordinasyon modelidir.

Dijital teknolojiler ve yapay zekâ destekli klinik karar sistemleri, hekimin yerine geçen araçlar değil, hekimler arasındaki bilgi akışını güçlendiren ve hastayı merkeze alan bütüncül sağlık anlayışını destekleyen yardımcı sistemler olarak değerlendirilebilir.

Marketlerin Gölgesi, Sofralardaki Kimyasal Çark

Madalyonun diğer yüzünü çevirdiğimizde ise, faturayı sadece idari çarklara kesip kenara çekilmenin dürüst devlet adamı hakkaniyetiyle bağdaşmayacağını net olarak görürüz.

Aynaya bakma sırası, her gün "yarın başlarım" deyip asansörden inmeyen, uykusunu ve hareketini ihmal eden bireyin bizzat kendisindedir. Ancak bireyin bu hareketsizlik zafiyeti, modern metropol hayatının market raflarında kurguladığı kimyasal kuşatmayla birleştiğinde toplumsal sağlık felaketi kaçınılmaz hale gelmektedir.

Bugün büyük şehirlerde vitrinleri süsleyen paketlenmiş veya açık gıda ürünlerinin büyük oranda raf ömrünü uzatan koruyucular, endüstriyel fruktoz şurupları, gluten yükleri ve insan beyninin o uyuşuk fıtratını yapay bir lezzet bağımlılığıyla esir alan monosodyum glutamat (MSG/çin tuzu) gibi kimyasallarla doludur.

Sebze ve meyve tezgahlarında ise, sırf rekolteyi (üretim miktarını) katlamak adına toprağa boca edilen kontrolsüz tarım ilaçları (pestisitler) ve sentetik hormonlar, gıdanın özündeki vitamin ve mineral kalitesini büyük oranda azaltmaktadır.

Bebeklik çağlarından itibaren bu endüstriyel ve sentetik maruziyete teslim edilen bir toplumun, ne kadar büyük hastaneler yapılırsa yapılsın, kronik hastalıklardan kurtulması kolay olmayacaktır.

Endüstriyel çarkın toplumsal hayattaki en görünür uzantısı, hazır yemek kültürünün kitleleri dönüştürerek ele geçirmiş olmasıdır. Modern metropol hayatının getirdiği “zaman darlığı ve sahte konfor" illüzyonu, insan beyninin en seçici, yani en az enerji harcamak isteyen fıtratını saniyeler içinde esir almaktadır.

Fastfood ağları, dondurulmuş gıda sanayii, paketli soslar ve yüksek sodyumlu hazır çorbalar, mutfaklarımızın bin yıllık duru ve helal genetiğini sessizce tasfiye etmektedir.

Kimyasal tatlandırıcılar (monosodyum glutamat gibi katkılar), endüstriyel fruktoz şurupları ve trans yağlarla donatılan bu hazır gıdalar, insan metabolizmasında yapay bir bağımlılık mekanizması inşa etmektedir.

Bu hazır gıdaların düzenli tüketimi, vücutta görünmez enflamasyon (iç iltihap) dalgası başlatmakta, hücrelerin insülin direncini kırarak kronik hastalıklar çukuruna giden yolu ardına kadar açmaktadır.

Kitleler, evde taze bir çorba kaynatmak veya toprağın duru sebzesini pişirmek yerine, akıllı cihazlarından tek bir tıkla kapılarına kadar gelen endüstriyel hazır paketleri seçmektedir.

Bu durum sadece bir beslenme tercihi değil; toplumun biyolojik savunma duvarlarının kendi eliyle teslim edilmesidir. Hazır yemek kültürünü seçmek insanı mutfakta üretmekten, sofrada aile içi samimi iletişim bağlarından kopararak, kitleleri endüstriyel gıda üreticilerinin pasif birer bağımlısı haline getirmektedir.

Tüketici Reçetesi ve Bireysel Sorumluluk

Tarım ve Orman Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığı kendi denetim ve standart otomasyonlarını en katı şekilde işletmekle yükümlüdür, fakat kimyasal çarkı kıracak asıl regülatör, tüketicinin kendi hür vicdanı ve alacağı mekanik tedbirlerdir.

Gerçek başarı, daha fazla hastane binası dikmek veya randevu kuyruklarını ilaçlarla geçiştirmek yerine, hastanelere daha az ihtiyaç duyan, toprağın ve mutfağın duru genetiğine sahip çıkan, liyakatli ve sağlıklı bir nesil yetiştirebilmektir.

Devlet tedavi eder, ancak sağlıklı yaşamayı devlet bizim adımıza yapamaz. Sağlığın asıl başladığı yer hastane koridorları değil, mutfağımız, soframız, yürüyüş yolumuz ve kendi hür irademizle verdiğimiz dürüst kararlarımızdır.