Wong Kar-wai sineması tam kırk yıldır bizimle. Beyaz perdede özlemin ve zamanın şiirini yazan Wong Kar-wai, 1988’deki çıkış filmi As Tears Go By’dan, bir görsel şölene dönüşen The Grandmaster’a kadar; neon geceler, adeta donan zaman ve kalabalıklar içinde birbirine teğet geçen yalnızlıkla örülü hayatları anlatan bir evren kurdu. In the Mood for Love’ı tam on beş ay boyunca adeta filmin içindeki her duyguyu yaşayarak çekti ve kurguyu Cannes prömiyerinin sabahında tamamlayabildi. Bu mükemmeliyetçilik ve tutku ona Happy Together ile Cannes’da En İyi Yönetmen ödülünü getirdi ve tarihe bu ödülü alan ilk Hong Kong’lu yönetmen olarak geçmesini sağladı.

Kar-wai sinemasında kağıda dökülmüş kesin kurallar yoktur. O bitmiş bir senaryo olmadan çalışır, sahneleri geceleri yazar ve oyuncularını puslu bir atmosferde bir keşif yolculuğuna çıkarır, izleyici de bu yolculuğu takip eder, kimi zaman kendi yolculuğuna dönüştürür. Kameranın önündeki Maggie Cheung ve Tony Leung gibi efsanevi isimler de bu doğaçlama ritmin en sadık ortakları oldu.

Wong Kar-wai filmografisindeki en sarsıcı filmi şüphesiz Chungking Express. In the Mood for Love kusursuz bir estetik ve bastırılmış arzunun zirvesi olsa da Chungking Express’teki saf, teslimiyet içeren bir modern şehir yalnızlığı son derece etkileyici biçimde aktarılıyor. Filmin telaşlı, adeta nefes nefese akan el kamerası estetiği ve donmuş zaman hissi, yalnızlığın ve ayrılık acısının evrensel ritmini kusursuzca yakalıyor. Bir konserve kutusunun son kullanma tarihinden ya da bir temizlik bezinden damlayan sudan melankoli yaratabilmek belki de sadece Wong Kar-wai’nin yapabileceği bir şey.

Wong Kar-wai’nin senaryo yazım süreci odağına anlık duyguları ve mekânın ruhunu alan doğaçlamanın hakim olduğu bir evre. Çekimlere bitmiş bir senaryoyla başlamayan yönetmenin elinde çoğu zaman sadece karakter taslakları, felsefi temalar ya da ilham aldığı bir müzik vardır. Sahneleri genellikle çekimden bir gece önce, hatta set sabahı otel odasında yazar ve oyuncularına diyalogların yazılı olduğu kağıtları son anda vererek ezberlenmiş bir performans yerine, o anın atmosferine karşı verilen saf ve samimi tepkiler almayı bekler. Kurgu odasında adeta yeniden yazılan bu metinler Christopher Doyle’un vizöründen süzülen renkler, müzik ritimleri ve oyuncuların anlık refleksleriyle birleşir.

WKW, 90’ların sonlarına doğru, uzun süredir birlikte çalıştığı iş arkadaşı ve dostu, görüntü yönetmeni Christopher Doyle ile birlikte her birinin kendine özgü anlamları ve tonlamaları olan belirli renklerden oluşan bir palete dayalı bir sinematik üslup geliştirmişti.

Kar-wai sinemasında renk paleti, yalnızca estetik bir tercih olmaktan öte karakterlerin dile getiremediği bastırılmış arzuların, yalnızlığın ve zamana yenik düşen anıların görsel birer dışavurumu olarak karşımıza çıkar. Christopher Doyle ile geliştirdikleri görsel dil, Hong Kong’un tedirgin edici, melankolik gecelerini yansıtan asit yeşilleri, uzak ilişkilerin altını çizen soğuk mavilerle tutku, pişmanlık ve geç kalmışlığın sembolü olan yoğun, sıcak kırmızı ve sarı tonlarıyla vücut bulur. In the Mood for Love’daki klostrofobik koridorları saran hüzünlü ve nostaljik kızıllık ya da Chungking Express’in neon ışıklı yeşil-mavi koridorları izleyiciyi karakterlerin iç dünyasına hapsederek aynı hisleri yoğun şekilde hissetmesini sağlar.

Onun filmlerini dolduran derin ve anlamlı tonlar hikayenin melodramını vurgulamak için geliştirilen görsel metaforlar sayesinde diyaloğa ihtiyaç duymadan anlatıyı yorumla imkanı verir.

The post Wong Kar-Wai sinemasında sözcükler ve renkler appeared first on Rotka.