Bu toprakların kadim, tarihi, siyasi ve sosyal sorunu olan Kürt sorunu çözülmediği için Kürtler defalarca ayaklanmışlardır. En son Kürt halkı, Sayın Öcalan’ın önderliğinde ve PKK’de örgütlenerek, özgürlük mücadelesini yürütmek için isyan etmişler, silahlı mücadele dahil, 48 yıl boyunca, çok yönlü ve başarılı bir mücadele yürütmüştür.

İki yıl önce, yeni bir süreç başlatılmıştır. Kürt halkı adına başmüzakereci olan Sayın Öcalan, Kürt sorununu siyasal ve hukuksal yollarla çözmek için barış ve demokratik toplum projesini geliştirmiştir.

Aynı amaçla tam bir yıl önce PKK, Sayın Öcalan’ın beklentisine, önerisine ve talimatına uygun olarak, silahlı mücadeleyi bıraktığını ilan etmiş ve silahlarını yakmıştır.

Devam eden süre içinde çeşitli aşamalardan geçen barış ve demokratik toplum sürecinde “çerçeve yasa” veya “kök yasa” olarak tanımlanan bir yasanın çıkartılmasının gerektiği noktaya gelinmiştir. Bu yasayla demokratik bir barışın yapılması ve demokratik bir ortamın yaratılması sağlanacak, Kürtlerin hak ve özgürlükleri güvence altın alınacaktır.

Ancak en fazla birkaç günlük bir mesai gerektiren söz konusu yasa, bir türlü Meclis’e getirilememektedir. Çünkü demokratik olmayan bir yasa sorunun çözümüne hizmet etmeyecektir, demokratik bir yasayı da devlet Meclis’e getirmekten kaçınmaktadır.

Devletin bu çıkmaz politikasının birden fazla nedeninin olduğu görülmektedir.

Birincisi, bu devletin halklara karşı işlediği günahları çoktur. Gerçek anlamda demokratik bir yasa, Türk devletinin yüz yıllık sürecinin ve işlediği sayısız insanlık suçlarının ve günahlarının hesabının verilmesini her biçimde gündeme getirecektir. Bu hesap verme ihtimali, devletin demokratikleşmesine hizmet edecek bir yasanın çıkartılmasına engel olmaktadır.

İkincisi, Erdoğan’ın uzun süreden beri Türk devletini yapısal olarak değiştirdiği, yeni Osmanlı-İslam ve Türk Devleti’ni adım adım inşaa ettiği bilinmektedir.

Erdoğan, büyüklüğünden ve ihtişamından dolayı Osmanlı, Müslüman devletlere lider olabilmek ve Araplarla işbirliği yapabilmek için İslam, “Türk dünyası” diye bilinen topluluklara “büyük abilik” yapabilmek için, Türkçü bir devlet oluşturmak istemekte ve bu süreç işletilmektedir.

Kürt sorununun demokratik çözümü bu koşullarda gündeme gelmiştir. Osmanlı Devleti’nin çok uluslu bir devlet olması, Kürtlerin bu devlette kısmi bir özerkliğe sahip olmaları, Kürt sorununun Osmanlı devlet sisteminde çözülebileceğini düşündürmüştür.

Ancak ulus devlet formunun egemen olduğu bugünün dünyasında Osmanlı-İslam ve Türkçü bir devlet kurulabilse bile, bu devlette Kürtlerin özgürlük veya özerklik içinde yaşamaları kolay olmayacaktır. Ne sosyal siyasal gerçeklikler buna uygundur ne de dünün çözümleriyle bugünün sorunları ortadan kalkabilir.

Üçüncüsü, bütün dünyanın anti demokratik gelişmelerin etkisinde olduğu, en küçük demokratik hakların bile gasp edildiği veya edilmeye çalışıldığı, Trump, Putin, Ahmet el Şara, Taliban vs. gibi insanlık düşmanlarının dünyaya hâkim olduğu bu koşullarda, Türk devletinin ve yöneticilerinin demokratikleşmeleri, herhalde kolay olmayacaktır.

Dördüncüsü, mevcut durumda Kürtlerin hak sahibi olmaları ve özgürlüklerine kavuşmaları ne ABD’nin ne Avrupa’nın ne de BM’lerin gündeminde bulunmamaktadır.

Yani barış ve demokratik toplum sürecinin ihtiyacı olan yasanın Meclis’e gelmiyor olmasının nedeni, tek tek bireylerin iyiliği veya kötülüğü değildir. Demokratikleşmeyi sağlayacak olan yasal düzenlemenin Meclis’e gelmemesinin nedeni, günah üreten ırkçı ve gerici sistemdir, bu sistemi destekleyen uluslararası güçlerdir.

Buna rağmen ve toplumun zorlamasının sonucunda bir yasanın Meclis’e getirileceği söylenmektedir. Kamuoyuna yansıyan bilgilere göre söz konusu yasada Kürt sorununun “terör” olarak tanımlandığı, gerillalara, “gelen gelir, gelemeyen bertaraf edilir” denildiği, böylece sürecin “teslimiyet ve bertaraf etme” ikilemine mahkûm edildiği anlaşılmaktadır.

Bu yaklaşım silahlarını yakan gerillaların kararlılığına, direncine ve inanmışlığına uygun düşer mi? O gerillaların yüz hatlarında, gözlerinde, yürüyüşlerinde bunu bekleyen bir hal var mıydı?

Anlaşılan devlet, bir politik yöntem olarak zamana yaymayı tercih etmiş görünmektedir. Bu yolla ya sürecin çürütülmesi veya Kürtler arasında tartışmaların çıkartılarak demokratik Kürt hareketinin zayıflatılması amaçlanmaktadır.

Öte yanda NATO zirvesinin Ankara’da yapılmasının motivasyonu, CHP’nin parçalatılmasıyla elde edilen özgüven ve yeterli toplumsal basıncın üretilememesinin sağladığı rahatlık, devletin elini güçlendirmekte ve devletin çözümden kaçmasına hizmet eden bir imkâna dönüşmektedir.

Çözümün yolu, belirtilen olguların ve önemli imkânlar sunan sürecin birlikte değerlendirilmesiyle aydınlanacaktır. Başta Kürt halkı olmak üzere bütün toplumsal kesimlerin, itiraz için değil barış ve demokrasi yolunda somut kazanımlar elde etmek üzere, sürdürecekleri kararlı ve birleşik mücadele, geleceği şekillendirecektir. Belirtilen mücadeleyle oluşturulacak olan demokratik basınç, devletin adım atmasını zorunlu hale getirecektir.