Kur’an’ın 12. suresidir. Hz. Hatice’nin (ranhâ) ve Ebu Talib’in vefat ettiği, Kureyş’in Hz. Peygamber’i öldürme, sürgün etme veya hapsetme planları yaptığı hüzün yılında indirilmiştir. Kur’an, Hz. Yusuf kıssasını kıssaların en güzeli olarak nitelendirir. Bu sure Müslümanlar için bir teselli ve müjde olmuştur. Zira Hz. Yusuf (as) da Filistin’de kardeşleri tarafından kötülüklere maruz bırakılmıştı. Fakat yıllar sonra Mısır’da önemli bir konuma gelmiş, çok sevdiği babasına ve ailesine kavuşmuştu. Bu kıssa ile Peygamberimiz ve arkadaşlarına sabrettikleri takdirde Hz. Yusuf’a verilen mükafatın benzerinin onlara da verileceği müjdelenmiştir. Surede Hz. Yusuf’un kardeşleri tarafından kuyuya atılması, ardından Mısır’a köle olarak gidişi ve azizin hanımı tarafından zulme uğraması, zindanda geçen yılları ve nihayetinde kurtuluşu, kardeşlerinin tövbesi ve ailesine kavuşması anlatılır. Onun tüm yaşamında iffetli ve sadık, ihsan sahibi bir insan olduğu; sıkıntıları iman, sabır, ve tevekkülle aştığı vurgulanır.

İki göz vardır ki cehennem ateşi onlara dokunmaz: Allah korkusundan ağlayan göz ve gecesini Allah yolunda nöbet tutarak geçiren göz. (Tirmizî, Fedâilü’l-cihâd, 12)